Jarenlange Misstanden Ontbloot in Kunstschool met Banden met Epstein

Interlochen Center for the Arts geconfronteerd met decennia van misbruik

Het Interlochen Center for the Arts, een gerenommeerde kunstacademie die de carrières van vele artiesten heeft gelanceerd, wordt geconfronteerd met een donker hoofdstuk uit zijn geschiedenis. Een onlangs gepubliceerd onafhankelijk rapport onthult tientallen jaren van seksuele misbruikclaims op de campus, die zich uitstrekken van de jaren 1950 tot de jaren 2010. Deze onthullingen staan in schril contrast met het langdurige idyllische imago van de school, die bekend staat om zijn zomerkampen en kostschoolprogramma's.

De bevindingen van het rapport, opgesteld door Sanghavi Law Office in 2024, detailleert ongeveer 70 beschuldigingen van seksueel misbruik door bijna 50 volwassenen die in dienst waren van of gelieerd waren aan de school. Deze beschuldigingen omvatten ook de veroordeelde zedendelinquent Jeffrey Epstein en zijn handlanger Ghislaine Maxwell. Eerdere rapporten in februari hadden al gemeld dat Epstein twee jonge tieners op de campus had ontmoet en gerekruteerd. Het rapport toont echter aan dat de omvang van het misbruik veel verder reikt dan de beruchte financier.

Kwetsbaarheid en gebrek aan toezicht

Het rapport werpt licht op de omstandigheden die bijdroegen aan het misbruik. Vaak konden volwassenen één-op-één interacties hebben met studenten. De kinderen op de school hadden beperkte communicatie met hun families en waren kwetsbaar vanwege hun leeftijd, seksuele identiteit en gebrek aan ervaring. Bovendien waren sommigen bang om te rapporteren wat hen was overkomen. Het document benadrukt 'lacunes in toezicht' en een 'permissieve omgeving' als factoren die de kwetsbaarheid van studenten vergrootten.

Paul Busch, nu 37, is een van de slachtoffers die zijn verhaal voor het eerst publiekelijk deelt. Op 16-jarige leeftijd werd hij in 2005 seksueel misbruikt door zijn balletleraar, Thomas Clower, bij Interlochen. Busch vertelde dat hij, ver weg van zijn ouders en met een sterke wens om professioneel danser te worden, zijn leraar vereerde. Deze omstandigheden creëerden volgens hem de 'perfecte conditie' voor iemand om misbruik van hem te maken. Zijn ervaring en die van vele anderen worden nu pas volledig erkend.

De zaak Thomas Clower

De zaak van Thomas Clower is een van de meest concrete voorbeelden die in het rapport worden belicht. Clower pleitte schuldig aan het misbruiken van Busch. Ten tijde van de publicatie van het rapport stond Clower nog vermeld als instructeur op de website van een dansschool voor kinderen en tieners in Texas, wat sindsdien is verwijderd. Busch herinnert zich dat Clower hem rekruteerde vanuit een balletstudio in Dayton, Ohio, en hem een gedeeltelijke beurs aanbood om als kostschoolstudent naar Interlochen te komen. Voor Busch voelde dit als 'zijn gebeden verhoord'.

De relatie tussen Busch en Clower begon met veel aandacht van de leraar, die een mentor wilde zijn. Clower's gedrag escaleerde echter, inclusief 'ongepaste' e-mails met vragen over Busch's persoonlijke leven en seksuele activiteiten. Busch vertelde later dat zijn warme reacties aan Clower toonden 'hoe bewerkt ik was… en hoe kwetsbaar en afhankelijk ik van hem werd'.

Het incident dat leidde tot Clower's veroordeling vond plaats op een koude lentedag. Clower reed Busch en een andere student, Nellie Salisbury, naar zijn huis na speciale toestemming van de school. Salisbury, toen 15, herinnert zich dat Clower hen een chocoladereep gaf en een film opzette. Terwijl Clower dicht naast Busch zat, legde hij een deken over hen heen en begon Busch's dij aan te raken. Busch vertelde dat Clower zijn hand in zijn broek stak en zijn geslachtsdelen begon aan te raken. Busch verstijfde van angst.

Busch gaf toe dat de beschrijving van het misbruik die hij aan de autoriteiten gaf, minder ernstig was dan wat er werkelijk gebeurde. Hij ontkende destijds dat Clower zijn geslachtsdelen had aangeraakt, uit angst voor problemen en ontkenning. Dit is een veelvoorkomende reactie bij minderjarigen die slachtoffer zijn van seksueel misbruik, aldus Matthew Curtis, een advocaat die meerdere slachtoffers van Interlochen vertegenwoordigt. Curtis benadrukt dat de inzet voor deze aspirerende kunstenaars hoog was; het naar voren komen met beschuldigingen kon hun carrière saboteren.

Reactie van Interlochen en de nasleep

In reactie op het rapport heeft Interlochen een brief aan de gemeenschap uitgebracht, waarin wordt gesteld dat de instelling vandaag 'fundamenteel anders is dan de instelling die in dit rapport wordt beschreven'. De school heeft naar eigen zeggen veiligheidsmaatregelen genomen en een netwerk van middelen, waaronder schooladviseurs, maatschappelijk werkers en een psycholoog, geïmplementeerd om studenten te beschermen.

Voor Paul Busch is deze reactie echter niet voldoende. 'Ze kunnen zeggen: ‘Zaak gesloten’', merkte hij op, 'Dat is volkomen onacceptabel, want – raad eens? – mijn leven is nog steeds open.' De ervaringen van Busch en de bevindingen van het rapport benadrukken samen de decennialange geschiedenis van seksueel misbruik op een school die bedoeld was voor jonge, ambitieuze kunstenaars, maar waar ze vaak onbeschermd waren.

Het rapport noemt drie voormalige medewerkers en één voormalige bestuurslid die beschuldigd zijn van seksueel wangedrag. Van hen is alleen Thomas Clower nog in leven. Hoewel Clower niet reageerde op pogingen van NPR om contact met hem op te nemen, deelde een ouder van een voormalige balletstudent in Texas een opname waarin Clower zijn kant van het verhaal vertelt. Clower minimaliseert het incident en beweert dat het een misverstand was, en dat 'de kinderen het verzonnen' en hij 'vrijgesproken' was, ondanks zijn schuldbekentenis voor een overtreding.

Busch herinnert zich de nasleep van het incident als een waas. Clower bood zijn excuses aan en zei dat hij 'misselijk was' van wat er gebeurd was. Toen de ouders van Salisbury de alarmbel luidden, werd Busch geconfronteerd door beheerders van de school. Hij voelde zich 'in de problemen', wat leidde tot 'meer schaamte, schuld, isolatie en angst'. Hij herinnert zich niet dat iemand van Interlochen vroeg of het goed met hem ging. Deze emotionele littekens blijven diep, en voor veel slachtoffers is de strijd om erkenning en genezing nog lang niet voorbij.